การเดินทางของคน 2 คน กับหัวใจ 2 ดวง

23.00 น. ของทุกวัน เป็นเวลาที่เรานัดคุยโทรศัพท์กันทุกวัน แล้วมันก็เป็นอย่างนี้มาเกือบสี่เดือน แล้ว เพราะเนื่องจากโทรศัพท์ของเราโทรหาเขาฟรีในตอน ห้าทุ่ม ถึง ห้าโมงเย็นทุกวัน ในทุกๆวัน เราก็จะได้คุยกันเวลานี้ ส่วนนอกเวลา บางครั้งเขาก็โทรมาหาเราบ้าง ในทุกวัน เก็รอ ให้มันถึงเวลา 23.00 น. เราก็ได้แค่นั่งรอ รอที่จะได้ยินเสียงเขา คอยที่ได้คุยกับเขา คอยที่จะเล่าเรื่องต่างๆให้เขาฟัง มันก็เป็นอย่างนี้ว่าสี่เดือนแล้ว จนวันนี้เราก็นั่งเขียนบล๊อกเพื่อรอเวลานี้ ตอนนี้ก็ 23.00 น.แล้ว  ไปดทรหาเขาก่อนดีกว่า......ไปละ

 

บางเวลที่ฉันขาด เธอจะเติมให้กัน
บางเวลาที่หนาวสั่น เธอจะเป็นอุ่นไอ
บางเวลาที่แพ้มา ก็ยังมีเธอเข้าใจ
บางเวลาเลวร้าย ฉันยังมีเธอ
บางเวลาฉันทำผิด เธอยังยอมอภัย
บางเวลาฉันร้องไห้ เธอยังให้ไหล่อิง
ไม่ใช่คนที่โชคดีที่เกิดมามีทุกๆสิ่ง แต่ฉันโชคดีจริงๆที่มีเธอ
ตั้งแต่วันนั้น จนวันนี้ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม
เธอยังเหมือนเคย ยังแสนดี อยากบอกว่าซึ้งใจ
ต่อจากวันนี้ คนคนนี้จะทุ่มเททั้งใจ ตอบแทนรักที่ยิ่งใหญ่
ตอบแทนด้วยความหวังดี ตอบแทนเวลาที่ให้ฉัน
ด้วยทุกเวลาของฉัน ฉันให้เธอ

ฉันไม่ช่คนที่เธอใผ่ฝัน
ฉันไม่ใช่คนที่เธอหวั่นไหว
ฉันไม่ใช่คนที่เธอสนใจ
ฉันไม่ใช่คนคนนั้นในใจเธอ
ฉันรู้ดีว่าฉันไม่เข้าตาเธอ

ไม่ใช่สเปกที่เธอใฝ่ฝัน
ไม่ใช่สเปกที่เธอจะหวั่นไหว
ไม่ใช่สเปกที่เธอจะเข้าใจ
ฉันรู้ดีว่าฉันไม่มีค่าอะไร

ฉันไม่เหมือนคนคนนั้น(ที่เธอหวั่นไหว)
ฉันไม่เหมือนคนคนนั้น (ที่เธอต้องการ)
ฉันไม่เหมือนคนคนนั้นในใจเธอ

ฉันรู้ตัวดีว่าฉันคงไปแทนเขาคนนั้นในใจเธอไม่ได้
ฉันรู้ตัวดีว่าเท่าที่เธอให้ทุกวันนี้มันก็คงพอแล้ว

ฉันไม่ควรไปหวังอะไรให้มากกว่านี้
ฉันไม่ควรทำตัวน่ารำคาญ
ฉันไม่ควรไปก้าวก่ายชีวิตเธอมากเกินไป

แค่คำว่าแฟนที่ฉันได้รับทุกวันนี้ มันก็น่าจะพอแล้วสำหรับคนอย่างฉัน ถึงเธอจะไปชอบใครหรือไปสนใจใคร ฉันก็ไม่ควรไปบอกห้ามเธอไปยุ่งเรื่องของเธอ ฉันควรจะไว้ใจเธอ คบเธอแบบไม่ต้องกังวลหรือกลัวว่าสักวันเธอจะทิ้งฉันไป เพราะถ้าในอนาคตเธอไปพบเจอใครที่ดีกว่าฉัน แล้วมันทำให้เราต้องเลิกกัน ฉันก็ยอมไปแต่โดยดี เพราะฉันรู้ตัวดีว่าฉันเป็นใคร ฉันไม่ควรไปหวังอะไรให้มากไปกว่านี้ เท่าแค่นี้ ในทุกๆวันนี้ที่เป็นอยู่ สำหรับคนน่าเบื่ออย่างฉัน  มันก็น่าจะพอแล้ว เพราะถึงยังไงฉันก็คงไม่สามารถทำให้เธอชอบ  หรือ รักฉันคนเดียวได้  เพราะฉันคงไม่มีค่าอะไร ถึงขั้นไปทำอย่างนั้น ไปแทนคนคนนั้นของเธอ เพราะฉันมันเป็นคนมาที่หลัง ควรเจียมตัว ไม่ควรไปเปลี่ยนแปลงอะไรในตัวเธอ ไม่ควรไปเปลี่ยนสิ่งต่างๆในใจเธอ  ที่มันมีมาก่อนที่ฉันจะเข้ามาในชีวิตเธอ ทำไมฉันต้องกลัว ต้องหวั่นไหว เมื่อเขาคนนั้นกลับมาที่ที่เดิมอีกครั้ง อดีตในวันวานมันคงย้อนกลับมาอีกครั้ง  ต่อไปนี้ฉันคงต้องเจียมตัวของฉันเอง ไม่ควรไม่ยุ่งเรื่องของเธอให้มากจนเกินไป  ถ้าฉันยุ่งเรื่องของเธอมากจนเกินไป สักวันเธอก็คงทิ้งฉันไป ฉันก็คงต้องเดียวดายในที่สุด กับคำว่ารักในทุกวันนี้ที่เธอมอบให้ฉันก็ควรจะพอแล้ว ไม่ควรไปห้ามเธอในหลายๆเรื่อง ไม่ควรไม่โกรธ หรือ งอน เธอ ทั้งที่เธอก็รักฉัน ถึงเธอจะชอบใคร มันก็ควรเป็นเรื่องของเธอ ถ้าสักวันเธอจะเห็นว่าฉันไม่มีค่าแล้ว เธอก็ควรทิ้งฉันไป ในทุกวันนี้ ฉันคิดมาโดยตลอดว่าฉันโชคดีมากแค่ไหนที่ได้คบกับเธอ ต่อให้เธอจะหน้าตายังไงก็ตาม ต่อให้เธอจะรวยหรือจนก็ตาม ต่อให้เธอจะขี้เกียจแค่ไหนก็ตาม เท่าทุกวันนี้ ในทุกๆวันที่คบกัน ฉันถือว่าฉันโชคดีที่สุด ที่ได้คบกับคนอย่างเธอแล้ว ความรู้สึกที่เธอมอบให้ในทุกวันนี้ แค่นี้ก็เป็นเกียรติเกินพอแล้ว ฉันไม่ควรไปหวังอะไรให้มากกว่านี้ ฉันควรที่จะเชื่อใจ ไว้ใจ แล้วถ้าสักวัน ความเชื่อใจนั้น มันกลับย้อนมาทำร้ายฉันก็ควรทำใจ
รักที่เธอมอบให้ทุกวันนี้ มันก็น่าจะมากพอแล้ว แล้วทำไมฉันยังต้องน้อยใจเธอ ต้องงอนเธออีก ชอบคิดเสมอว่าเธอไม่สนใจ ไม่รัก ทำไมนะฉันต้องคิดอย่างนั้น ทั้งที่จริงเธอใส่ใจ ห่วงใย ฉันทุกอย่าง ฉันคงคิดมากไปเอง ทำอย่างไร นิสัยคิดมากของฉันจะหายไปสักที ถ้าฉันยังเป็นอย่างนี้ต่อไป สักวันฉันเองนี่ละ ที่จะเป็นคนทำให้เธอทิ้งฉันไปในที่สุด
ยังไงซะฉันก็ควรทำตัวให้ดีดี ทำวันนี้ให้ดีที่สุด วันข้างหน้ามันจะเกิดอะไรขึ้น ก็ไม่ต้องไปสนใจ ไม่ต้องไปใส่ใจ ช่างมันเถอะเนอะ สนใจวันนี้ ตอนนี้ดีกว่า แค่ทำวันเวลาที่เราอยู่ด้วยกันให้มีความสุขมากที่สุด ทำวันเวลาที่ฉันกับเธออยู่ด้วยกันให้เป็นวัน เวลาที่มีค่าที่สุด  ทำทุกวันให้มีความหมาย อย่าปล่อย วัน เวลาให้มันผ่านไปเปล่าๆ ฉันจะรักษาความสุข ที่เราทั้งสองอยู่ด้วยกันตลอดไป ฉันจะไม่ยอมปล่อยให้เธอต้องเหงา ไม่ปล่อยให้เธอต้องโดดเดี่ยว และจะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจเพราะฉัน ถ้าคนที่จะเสียใจ มันก็ควรเป็นฉันคนนี้คนเดียว